شرایط ویژه تا به کی؟!

یادداشت روز به قلم ابوالقاسم کواکبیان؛

شرایط ویژه تا به کی؟!

در طی سالیان متمادی دولتمردان کشورمان به‌طور مستمر بر این باور بودند که در شرایط حساس قرار دارند و به مردم می‌گفتند در این برهۀ حساس باید صبر کنند تا در زمان مناسب و موقعیتی بهتر، به ساختن و آبادانی کشور بپردازند و این شرایط حساس همچنان ادامه پیدا کرد تا آنکه دولت چهاردهم با بیان مشکلات مردم و وعدۀ کوشش درجهت بهترشدن زندگی ملت ایران، از آنان رأی گرفت؛ ولی متأسفانه اگر زمان دولت‌های قبل «مقطع حساس» بود، این‌دفعه از قول آقای الیاس حضرتی، رئیس شورای اطلاع‌رسانی، در جشنوارۀ روابط‌عمومی‌های وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات، به اطلاع مردم رسید که کشور در «شرایط ویژه» قرار دارد! او بیان کرد رقیبان دولت از قبل همۀ مدیران خود را انتخاب کرده بودند؛ ولی به‌طور غیرمترقبه آقای پزشکیان از مردم رأی گرفت و رئیس‌جمهور شد و اتفاقاً رئیس‌جمهور با همانانی که مسئولیت‌ها را تعیین و مناصب را تقسیم کرده بودند و مهره‌های خود را برای تشکیل دولت چیده بودند، وفاق ایجاد کرد و عملاً همان طرز تفکر برای ادارۀ کشور حاکم شد و گمان آقای دکتر پزشکیان بر این بود که با کمک ایشان می‌تواند با همدلی و همکاری، آبادانی و ارزانی در کشور ایجاد کنند؛ ولی متأسفانه آن دوستداران روسیه و چین که از کشورهای غربی و تعامل با آنان بیزار بودند، دولت را به همان مسیر هدایت کردند تا آنکه پس‌از به‌کارافتادن مکانیسم ماشه، دولت و ملت در تنگنای اقتصادی قرار گرفتند و دراین‌میان، دولت با کسری بودجه و چاپ پول سرگردان مواجه شد و مردم بر اثر گرانی به‌سمت ناداری سوق داده شدند؛ لذا هم‌اکنون اکثر نمایندگان مجلس و کثیری از دولتمردان کسانی هستند که به اصلاحات و اصلاح‌طلبی آلرژی دارند و اگر چند نفر اصلاح‌طلب هم با رئیس‌جمهور همکاری می‌کنند، مجبور شده‌اند به‌سمت تفکرات رقیب چرخش داشته باشند و بعضاً افرادی چون فیاض زاهد، عضو شورای اطلاع‌رسانی، به‌دلیل به‌کارگیری مستمر افراد از جناح مقابل، استعفا می‌دهند و دل‌سوزان دیگری هستند که چون در اقلیت قرار دارند، عملاً در حرکت به‌سمت منافع مردم و بهترزیستن آنان، خلع‌سلاح شده و سکوت می‌کنند؛ چون جناح مقابل بی‌رحمانه آنان را طرف‌دار اجنبی قلمداد می‌کنند و دراین‌بین، رفتار خود را نمی‌بینند که به‌سمت روسیه و پوتین غش می‌کنند؛ همان پوتینی که اخیراً با نتانیاهو گفت‌وگو کرده است! بنابراین با این شرایط عملاً وعده‌های آقای پزشکیان عقیم مانده است؛ البته بعضی از وعده‌هایی هم که چندان ربطی به وضعیت اقتصادی و ناترازی‌ها نداشت، پس‌از یک سال محقق نشد؛ ازجمله رفع فیلترینگ که همچنان باندهایی که در این زمینه صاحب سود سرشاری می‌شوند، راضی نمی‌شوند از منافع خود دست بردارند. خلاصه آنکه در بسیاری زمینه‌ها درب بر همان پاشنۀ قبلی می‌چرخد؛ برای نمونه، می‌توان به قدرت خرید یک بازنشسته اشاره کرد که در طی یک سال گذشته نصف شده است بدون آنکه دولت درخصوص متناسب‌سازی حقوق بازنشستگان با تورم، تدبیری اتخاذ کند. بهترین مصداق صحت این ادعا قیمت طلا و سکه است که بیش‌از دوبرابر شده است.
مشکلات متعدد دیگری نیز گریبان مردم را گرفته و رئیس‌جمهور محترم هم در اکثر سخنرانی‌ها در قالب یک منتقد سخن می‌گویند و ظاهراً گمان ایشان بر این محور استوار است که مردم باید ناترازی‌ها را حل کنند! درهرحال، هم‌اکنون برخی از افرادی که در مصدر امور هستند، چندان نگران تحریم‌ها نیستند و بعضاً به‌دلیل دورزدن تحریم‌ها صاحب منافع هستند. از آن سو ظاهراً خود کشورهای غربی به‌ویژه آمریکا خیلی بدشان نمی‌آید کشور ما با تحریم دست‌وپنجه نرم کند و روزانه ارزش دلار آنان افزایش یابد و ریال این کشور زرخیز به پایین‌ترین حد خود برسد.
بدیهی است در این میانه، این مردم ایران به‌ویژه قشر حقوق‌بگیر هستند که در تنگنای معیشتی قرار گرفته‌اند و در مقابل، قدرتمندان به ثروت‌های نجومی دست پیدا کرده‌اند و مبالغ هنگفتی از بانک‌ها به یغما برده‌اند و برخی از مفسدان اقتصادی هزاران میلیارد تومان به جیب زده‌اند و بانک مرکزی مجبور شده است پول بیشتری برای ادارۀ کشور چاپ کند که هزینۀ آن را باید مردم با تحمل تورم و گرانی و بیکاری و فقر و بیچارگی بپردازند!

payamgooyesemnan