امروز دوشنبه ۲۷ فروردین ۱۴۰۳

استقلال مطالبه همه مردم ایران

کد خبر: 5271
زمان انتشار: ۲۵ آذر ۱۴۰۰ - ۱۸:۰۲ بعد از ظهر -
123 بازدید

یادداشت روز به قلم ابوالقاسم کواکبیان؛

استقلال مطالبه همه مردم ایران

 

این روزها در اکثر رسانه‌های مکتوب و غیرمکتوب به‌ویژه در رسانۀ ملی بحث بودجۀ سال ۱۴۰۱ داغ است. برخی اقتصاددانان باتوجه‌به آمار و ارقام، لایحۀ تقدیمی بودجه را غیرواقعی و تحقق‌ناپذیر می‌دانند و رشد اقتصادی ۸درصد را در صورت تحقق، شاهکار قلمداد می‌کنند؛ به‌ویژه که دولتمردان وعده داده‌اند سالانه یک‌میلیون واحد مسکن بسازند و برای بیکاران یک‌میلیون شغل ایجاد کنند. این گروه معتقد هستند بودجۀ سال آینده چندان تفاوتی با سال‌های قبل ندارد و کسب همۀ درآمدها به‌ویژه دریافت مالیات و فروش نفت در حدود یک‌میلیون و ۲۰۰هزار بشکه امکان‌پذیر نخواهد بود؛ لذا دولت همچنان با کسری بودجه مواجه خواهد شد و این کسری بودجه در سفره‌های مردم نمایان‌تر خواهد گشت؛ کما اینکه افزایش حقوق کارمندان و بازنشستگان با اینکه قرار است پلکانی باشد، هیچ تناسبی با تورم موجود ندارد. حتی اگر قیمت‌ها ثابت بماند، بازهم دخل‌وخرج مردم هم‌خوانی ندارد، چه رسد به اینکه دولت در دریافت مالیات‌ها موفق نباشد یا با اعمال فشار آمریکای ستمگر روی خریداران نفتیِ ما، فروش نفت کاهش یابد؛ بااین‌حال، بودجۀ نهاد ریاست‌جمهوری به‌خاطر سفرهای بی‌وقفۀ رئیس‌جمهور به استان‌ها سه‌برابر شده تا دولتمردان ما با دست پر به سفر بروند و این‌گونه دوستی خود را به مردم ثابت کنند. از طرفی برای بودجۀ صداوسیمای جمهوری اسلامی رشد بیشتری در نظر گرفته‌اند تا بیشتر به تطهیر عملکرد دولتمردان بپردازد. در برنامه‌های تهیه‌شده نیز کاملاً مشهود است که دست‌اندرکاران صداوسیما در ساخت برنامه‌های زنده و انتخاب مهمانان مدعو طوری عمل می‌کنند که انگار همۀ مشکلات را دولت‌های قبلی ایجاد کرده‌اند و وانمود می‌کنند این دولت فعلی است که با سبک‌سازی و صرفه‌جویی قرار است کاری کند کارستان؛ به‌طوری‌که با حذف ارز ترجیحی وضعیت معیشت مردم بهتر شود و از آن‌سو کشور ما پس از سالیان سال رشد اقتصادی ۸درصد را تجربه کند.

 

در ماه‌های اخیر در رسانۀ ملی و در اکثر برنامه‌ها سعی می‌شود همۀ کارهای دولت فعلی درست جلوه داده شود و شاید بی‌دلیل نیست که دولت بودجۀ صداوسیما را افزایش داده است؛ برای مثال، برنامه‌ای از کانال پنج به‌نام «تهران‌بیست» پخش می‌شود که میهمان این هفته‌شان آقای ذوالنوری، سردستۀ همان کسانی بود که در مجلس کاغذ برجام را آتش زدند؛ بااین‌حال، هم‌اکنون حضرت ایشان سخت طرف‌دار مذاکرات هستند و بیان می‌کنند ما ارادۀ توافق داریم و ادعا دارند ما نه‌تنها به‌دنبال انرژی هسته‌ای هستیم، بلکه در پی فناوری آن بوده و در کنارش خواستار رفع همۀ تحریم‌ها ازسوی آمریکا هستیم؛ البته هم او بود که مقام معظم رهبری با اشاره به او، تذکر داد که هتک حرمت حرام است و انتقاد با هتک حرمت تفاوت دارد. رهبر معظم ایشان را به همکاری و اتحاد و انسجام دعوت کرده بودند.

 

جناب مجتبی ذوالنوری رئیس‌جمهور وقت را به عزل و اعدام تهدید کرده بود و گفته بود رهبر انقلاب باید دستور دهد تا هزار بار شما را اعدام کنند تا دل مردم عزیز راضی شود. جناب ایشان در پاسخ به مردمی که با سیلی صورت خود را سرخ نگه می‌دارند و با درآمد سه‌چهارمیلیونی باید این زندگی گران را تجربه کنند، گفتند: «من هم روزها بین مردم می‌روم و از نزدیک شاهد و ناظر مشکلات مردم هستم و شب‌ها تا صبح خوابم نمی‌برد.» ای کاش مجری برنامۀ تهران‌بیست، آقای دلاوری، به ایشان می‌گفتند اگر می‌خواهید آسوده بخوابید، شما هم از مجلس حقوق، اجارۀ دفتر، وام خرید اتومبیل و دیگر امکانات را نگیرید و با تأسی از مولای متقیان، علی(ع)، هم‌ردیف افراد معمولی و کم‌درآمد جامعه زندگی کنید، اتوبوس و مترو سوار شوید و به‌جای خرید گوشت و میوه، برای خرید چند قرص نان در صف نانوایی بایستید، آنگاه مشخص خواهد شد چه کسانی طرف‌دار اقتصاد مقاومتی هستند و اگر زندگی مادی شما در سطح مردم کم‌درآمد باشد، به‌طور قطع و یقین، همۀ مردم با شما هم‌سو خواهند شد و به‌قول شما، با آمریکا ضمن مباهله، مبارزه خواهند کرد و در خنثی‌سازی تحریم‌ها موفق خواهند بود.

جناب آقای ذوالنوری، برخلاف تذکر رهبری، هنوز زبانۀ آتش توپخانۀ شما بلند است. شما که ملبس به لباس روحانیت هستید، بهتر است همۀ سفارش‌های اسلامی ازجمله انصاف، عدل و اتحاد و هم‌بستگی را سرلوحۀ کارتان قرار دهید و این‌طور تصور نکنید که فقط شما دوستدار مردم و استقلال کشور هستید و سایرین خائن و جاسوس هستند. آگاه باشید ۸۵میلیون نفر جمعیت این کشور دل در گروی این آب و خاک دارند و اکثراً مسلمان و خداترس هستند؛ مگر اینکه شما اقلیتی را خیرخواه بدانید و نظر اکثر مردم برای شما اهمیتی نداشته باشد؛ البته این حق مردم است که پس از گذشت ۴۳ سال از انقلاب، رفاهی نسبی داشته باشند و این محقق نمی‌شود مگر با مدیریت منسجم و روزآمد و تخصص درکنار تعهد؛ به‌طوری‌که دولتمردان و نمایندگان مجلس و همۀ کسانی که خود را صاحب‌نظر می‌دانند، مردم را ولی‌نعمت خود بشمارند.

اشتراک گذاری