امروز جمعه ۴ اسفند ۱۴۰۲
یادداشت روز به قلم سید رضا هاشمی؛

علوم انسانی زیرساخت توسعه صنعتی و علمی

تاریخ را که می‌خوانیم و رفتار حکومت‌ها را در حوادث جوامع تحلیل می‌کنیم به اشتباهات حاکمان می‌رسیم که درس عبرتی است برای امروز و فردا. در دوران پهلوی ، زمانی که تظاهرات دانشجویان رخ داد، شاه با عصبانیت راه می‌رفت و در این فکر بود که نمی‌دانست دانشجویان چه می‌خواهند
کد خبر: 18914
زمان انتشار: ۶ آذر ۱۴۰۲ - ۱۷:۴۱ بعد از ظهر -
80 بازدید

یادداشت روز به قلم سید رضا هاشمی؛

علوم انسانی زیرساخت توسعه صنعتی و علمی

تاریخ را که می‌خوانیم و رفتار حکومت‌ها را در حوادث جوامع تحلیل می‌کنیم به اشتباهات حاکمان می‌رسیم که درس عبرتی است برای امروز و فردا. در دوران پهلوی ، زمانی که تظاهرات دانشجویان رخ داد، شاه با عصبانیت راه می‌رفت و در این فکر بود که نمی‌دانست دانشجویان چه می‌خواهند. حکومت آن زمان اشتباه کرد که می‌خواست در تمام زمینه‌ها دست به نوسازی بزند در علم،  فرهنگ،  اقتصاد ولی در حوزه سیاسی و نظامی همچنان به شیوه قدیم حکومت کند،  ساواک داشته باشد ، منتقدین را ممنوع القلم و ممنوع الکار کند ، حجاب را با زور از مردم بگیرد ، اصلاحات ارضی را با قانون الزام آور انجام دهد. او می‌خواست که سازمان گسترش و نوسازی صنایع را انجام دهند ولی در عالم سیاست همچنان نگاه منتقد را برنتابند ، به دین و منتقدان دینی حکومت کم توجه باشند یعنی به نوسازی در عرصه سیاست باور نداشتند ، تنها دو حزب تشکیل داده بودند که هر دو حزب از خدمه دولت بودند‌ ، چون نخواستند که در سیاست حکومتداری نوسازی کنند و به مردم و منتقدان احترام بگذارند و حرف نقادانه عالمان را بشنوند. به منتقدان از کرسی و حوزه دولت و مجلس ، جایگاهی اختصاص دهند ، همین شد که پرسشگری از بین نرفت ، کلیه پرسش‌ها  در نهانخانه دلها همه کینه شد ، ناراحتی شد و به آگاهی انجامید و به انقلاب رسید.  می‌خواستند جامعه مدرن شود ولی سیاست همان ارباب و رعیتی و قبله عالمی بماند. شاه می‌خواست نوسازی کند ولی خودش سایه خدا بر زمین بماند.  بنا بر تجربه گران به دست آمده ، همه تلاش های حاکمان در عرصه های اقتصادی ، اجتماعی و فرهنگی اگر با اصلاحات سیاسی متوازن همراه نشود به جایی خواهد رسید که دو حزب دولتی تشکیل داده برای خود و از درون خودش را هم تحمل نخواهد کرد و این رفتار یعنی دیکتاتوری.

 

کمترین نوآوری بشر نه موشک است و نه فضاپیما و نه ارتباطات دیجیتال و نه قطارهای با سرعت نور ، مهمترین و عالی‌ترین اختراع انسان ، تنظیم مجموعه‌ای از قواعد رسمی و فرهنگی است که باعث می‌شود انسان‌ها با احترام در یک جامعه زندگی کنند ، باهم تعامل کنند و رشد و تکامل یابند. تمام نوآوری‌های صنعتی ، محصول و ثمره رشد اجتماعی هستند. به همین دلیل است که رهبر انقلاب توجه دانشگاه‌ها و مراکز علمی را به توسعه علوم انسانی معطوف نمودند زیرا اگر انسان‌ها و تعاملاتشان نبود حتی نمی‌شد یک دوچرخه ساخت چه رسد به چرخاندن اقتصاد یک کشور ۸۰ میلیون نفری.

 

بنابراین اگر می‌خواهیم در هر کشوری حکومت کنیم و بمانیم ، باید زیرساخت‌های اجتماعی و سیاست را همانند نظام پارلمانی صحیح و نظام دادخواهی و دادرسی و نظام بودجه‌ریزی و نظام اداری و نظام انتخاباتی و نظام تدبیر و خزانه داری و …. را اصلاح کنیم ، به نحوی که مردم در آنها احترام به خویش را ببینند و لمس کنند و به راستی درک کنند  که به نظراتشان اهمیت داده می‌شود. اگر حکومت در درون خود ، ساز و کار بازسازی نداشته باشد،  بحران‌های مختلف بانکی ، تامین اجتماعی ، آب ، اشتغال ، اقتصاد  حتی نظالم تعلیم و تربیت موجب رکود سایر قسمت‌ها نیز خواهد شد.

 

روز آمد کردن و نوسازی سیاسی و اجتماعی حکومت ، کاری سخت‌تر و انسان‌هایی با عرضه‌تر و کارآمدتر را می‌طلبد نه انسان‌هایی برآمده از یک انتخابات حداقلی.

اشتراک گذاری
 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *